Showing posts with label ලිපි. Show all posts
Showing posts with label ලිපි. Show all posts

Wednesday, June 26, 2013

සහෘදයාණෙනි, ඔබට සුභ මංගලම්..............

                කොව්වර කාලෙකින්ද කියනවනම් අම්මෝ සෑහෙන්න කාලෙකින්.කොච්චර වැඩද කියනවනම් අම්මෝ සෑහෙන්න වැඩ මේ දවස් වල.බ්ලොග් එකක් තියෙනවද කියලත් අමතක වෙලා.බ්ලොග් එකේ නැතත් මාව මතක් වුන අයට ඔන්න හිස නමා ආචාර කරනවා.දිනෙන් දින කල වයසත් ගෙවිල සිත්තමී කෙල්ල හිමින් හිමින් වයසටත් යනවා. තවත් අවුරුද්දක් හෙමින් ගෙවිල ගියපු නිසා ඕන් දැන් ගෙදරින් බර බරේ දානවා.මේ දවස් වල ඒවයේත් පිළිවෙලක් වන නිසාම ටිකක් කාර්්‍යබහුල වෙලා. සිත්තමීව පිළිවෙලක් කරන්න ගෙදරින් බොහෝමයට වැඩ කටයුතු. අප්පච්චිට සෑහෙන්න බය සිත්තමී බොහෝම අමාරුවෙන් සිත්තමීගේ හබී ගැන අප්පච්චිට කීවා. සිතුවා සේ හිතේ හිටපු නැති බෑණා කෙනෙක් වුවත් සිත්තමිගේ ආදරණීය හබීට හෙමින් හෙමින් ඕං කැමැත්ත දුන්නා.අද කථාව මේ කිසිම දෙයක් නෙමෙයි.මේ හා සම්බන්ධ වූ දෙයක් ගැන.ඒ කියන්නෙ කසාදෙට කලින් පැන නගින හදහන ගැනයි.

          අම්මෝ ඔය හදහන විස්වාස නොකරන සිත්තමීට ඕං දැන් හදහන සෑහෙන කරදරයක් වෙලා.කොල්ල කොයි තරම් හොද වුනත් හදහනනම් ගැලපෙන්නම ඕනිලු. කාට කියන්නද දෙයියනේ මේ අපරාදෙ.ඒකෙම අනිත් පැත්ත වෙන්ඩ හබීට කෙල්ල හොද වුනාට බෑලු හදහන ගැලපෙන්නම ඕනිලු.හදහන් නොගලපා බැන්ද අයට වෙච්ච දේවල් සහිත උදාහරණ බොහොමයක් මේ දවස් වල කනට මීපැණි සේ උදේ හවා ඇහෙනවා. කසාද බදින්නත් එපා වෙලා ඇත්තමයි දැන්නම්. මේ කලබල අස්සෙ යුගදිවිය හා ග්‍රහබලය කියන පොත ලියල තියෙන්නේ අයි.ඒ.මොහාන් වික්‍රමසිංහ ඔන්න ඔය පොතේ දෙවනි සංස්කරණයට ලෑස්ති කරන්න සිත්තමීට පොඩි කාර්යයභාරයක් ඉටු කරන්න සිද්ධ වුණා.කොරේ පිටට මරේ කියල ඒකත් කියවපු නිසා සෑහෙන්න හිත අවුල්.
                  මෙන්න මේ අතරේ මගේ ආදරණීය සහෝ කෙනෙක් 2013 ජුනි 27 විවාහ පත් වෙනවාලු.ඒකත් මේ හදහනටම සම්බන්ධ වූ කථාවක්. මෙන්න කථාව කථා නායකයා සුමුදු කථා නයිකාව දිනිති.මේ දෙන්නගේ ප්‍රශ්නෙ තමා කෙල්ලගේ හදහනේ තියෙන්නෙ පළවෙනි කසාදෙන් වැන්දඹු වෙන කථාවක්ලු. මේ හදහන බලන හැම කෙනෙක්ම කියන්නෙ ඒක අනිවාර්්‍යයෙන්ම සිද්ධ වෙනවාමයි කියාලු.එහෙත් පෙම්වතියට දැඩිලෙස ආදරය කරන මේ පෙම්වතා මරණයටත් ලැහැස්ති වෙමින් කිසිම විටෙකත් හදහන් ගැලපීමක් නොකර විවාහ වන දා අත්සන් කිරීමට පමණක් සුභ වෙලාවක් යොදාගෙන හිතුමතේ තීරණයක් අරගෙන 27 වන දා විවාහ පත් වීමට දැන් සියල්ල සූදානම්.දිනිතිගේ ගෙදර අය මේ විවාහයට සම්පූර්ණ විරුද්ධ වන්නේ කාගෙ හෝ දරුවෙක් දැන දැන අමාරුවෙ දාන්න බැරිය කියාලු.එහෙත් මේ සියල්ල කනකට නොගත් ආදරණීය සහෝදරයා විවාහ පත් වීම ගැන විටෙක මටනම් හිතේ බයකුත් එක්කම සතුටකුත් තියෙනවා.සතුට මෙවැනි පෙම්වතුන් අදටත් මේ සමාජයේ සිටිනවා යන හැගීමට.දෙමාපියන් නෑදෑයන් යහළුවන් එපා කියද්දි ඕනම අයෙකුට මේ විවාහය ගැන චකිතයක් බියක් ඇතුල් වෙනවාමයි.එහෙත් හදවතට ඉඩදුන් සුමුදුට ආදරණීය සුභ පැතුමක් එක්කරන්න මට හිතුනේ ඉදහිට මගේ බ්ලොග් අඩවියේ සැරිසරන නිසාමයි.

සහෘදයාණෙනි, ඔබට සුභ මංගලම්.............. 

කිසිදිනක නොවෙනස් වන ඔබේ ආදරේ මේ භවය පුරාවට ඇය හා දිවි ගෙවන්නට ඔබට සියළු ශක්තිය දිර්ඝායුෂ නිති පතමි.....

ඔවුන්ට දිර්ඝායුෂ පතන ගමන් පෝස්ට් එක බලන ඔයාලගෙන් අහන්නේ විවාහයට කොයිතරම් හදහන වටිනවද කියා..........

Thursday, May 9, 2013

නිවන එයාට කොච්චර දුරද?


      
     මංගල උත්සවයට පැමිණි සියල්ලන්ටම අත වනමින් මංගල රථය වෙත පිය නැගුවේ දිනූෂගේ යහළුවන්ගේ බලවත් ඇවටිල්ල මත දිනූෂගේ කරමතින්. වැටෙයිදෝ නොවෙයිදෝ මහත් බියෙන් මමත් හිටියද මට හා සමාන මුහුණු මගේ දෙමාපියන් ඇතුළු පිරිසගේ දැකගැනීමට මට හැකි විය.යහළු යෙහෙළියන්ගේ අත්පොළසන් හූ හඬ මැද්දේ විවිධ කරදර බාධක මැද්දේ දිනූෂ මා ඔසවා ගෙන විත් බොහෝ පරිස්සමට රථය ඇතුළතින් හිදෙව්වාය.එහෙත් දිනූෂට මංගල රථයට ගොඬවන්නට ඔවුන් පිරිස ඉඩ නොදුන්හ.ඒ වෙනුවට යහළු මනමාලයා මා අසලින් හිදුවා දිනූෂව මංගල රථයේ පිටුපස ඩිකිය වෙත යහළුවන් බලෙන්ම ඔසවා ගෙනගොස් දමන ලදී. ඉන්පසු රථයේ රියදුරු හට රථය පන ගන්වන්නට විදානල ලැබුනේද යහළු පිරිසගෙන්ම විය. උත්සව ශාලාවෙන් පිටතට පැමිණ රථය නැවැත් වූ මංගල රථ රියදුරු යහළු මනමාලයා සමග දිනුෂව ඩිකියෙන් එළියට ගත්තේය. අප හට කල දෙයට අපිත් දෙයක් කල යුතුව තිබූණු බැවින් දෙවැනි මනමාලයා පාරේ දමා රථය පැදවීමට දිනූෂගෙන් රියදුරුට අණ ලැබුණි.ඔහුව අපට නොපෙනෙන මානය වෙන තෙක්ම අපි දෙදෙනා මෙන්ම රියදුරු මහතාද අප සමග සිනහවට එක් වුවෝය.අප බොහෝ වේලා සිනා සිනෙමු..

''නිමල් අයියේ අපි පේරාදෙණි‍යට නෙමෙයි යන්නේ වෙන තැනකට අපිව එහෙට ගිහින් දාන්න...........'' කටහඩ අවධි කලේ දිනූෂ

රථයේ රියදුරු පමණක් නෙවෙයි මමත් වික්ෂිප්ත විය.

''දිනූෂ මල්ලි පේරාදෙණිය යන්නන ලෑස්ති වුනේ. ඇරත් අරගොල්ලො දැන් පිටිපස්සෙ එනවත් ඇති''

රථයේ රියදුරු පැවසුවේ අප දෙදෙනා මධුසමය වෙත රැගෙන යාමට පිරිසක් වෙන රථයකින් එන බව අප සියළු දෙනාම දන්නා කරැණක් වුවද එය දිනූෂට මතක් කර දීමට විය හැක.

''අපෝ ඕකුන් එක්ක ගියොත් අද මාව වනසයි නිමල් අයියේ. ගෙදර අය කෙසේ වෙතත් අර වනසපාළුවො ටිකනම් එනවා. බීල බිල මදිවට දැන් රෑ එළිවෙනකනුත් හොටෙල් එකේ ඉදන් බොන්න සෙට් වෙයි. මේ කෙල්ලට උදේ ඉදන් මහන්සි ඇති අපිට ටිකක් සැනසීමේ ඉන්නනම් හොදම දේ කථා  කරගත්ත විදියට නැතිව තැන මාරු කරන එක එහෙම හොදයි නේද නිමල් අයියේ.....''ඔහුගේ කථාව සර්ව සාධාරණ කර ගැන්මට රථයේ රියදුරුද හවුල් කරගන්නා ලදී.

හහ් හහ් හා...............හහ් හහ් හා............... රථයේ රියදුරු වූ දිනූෂ නිමල් අයියා ලෙස හැදින් වූ ඔහු නොනවත්වාම සිනහ වූවේය.

''ඔන්න මේක දන්නෙ අපි 3 දෙනා විතරයි''. කටහඩ අවධි කලේ දිනූෂ

''හරි මල්ලි  හරි බයවෙන්න එපා මම කොහොමත් උඹල දෙන්න දාපු ගමන් හයර් එකක් යනවා හැන්දෑවට අනුරාධපුරේ යාළුවන්ට උඹව හොයාගන්න ලැබෙන්නෙ නෑ.''

''ඉතින් කොහේද යන්නෙ...............''

''අයියේ අපිව නුවර එළියෙ තැනකට දාන්න ලස්සන නිදහස් ................''

''මම දන්න තැනකුත් තියෙනවා අයියත් හොද තැනක් දන්නවනම් කියන්න'' . ඔහු මට ඇසක් ඉගිකලේ ඇයි දැයි මා නොදන්නවා නොවේ.

''හොරා එහෙනම් කොහොම හරි නුවරඑළියටම යන්න වැඩ හදාගත්තා.'' මා ඔහුගේ කන මිරිකමින් සෙමින් කීවා.

''මම විතරක් නෙමෙයි ඔයත් ආස එහේ යන්න බව මම දන්නවනේ මගේ සුදු නෝනේ..............''ඔහු රියදුරුට වහන් වෙමින් මගේ දෙකොපුලක් තදකර සිපගත්තේය.

''නරක ය................''

''නරක් වෙන්න තව තියෙනවද සුදු නෝනේ................''

..................................................................................................................................

නිදහස්ය...... සොඳුරුය......

ඇත්තටම මේ ජීවිතේ කොයිතරම් සොඳුරුද පිවිතුරුද නිදහස්ද ? සිතුවිලි තුල කිමිදෙමින් උහුලගන්න බැරි තරම් සීත බ්ලැන්කට්ටුව තුල වු අප දෙදෙනාගේ ශරීර වල උණූසුමට තදින්ම නොදැනුනද ඔහුගේ උණූසුම පරිසරයේ සීතල වසා ගන්නට උවමනාවටත් වැඩියැයි මට සිතිණි.තව තවත් හිමින් සීරුවේ  ඒ ගතට ගුලි වුනද ඔහු ඇහැරවන්නට ලෝබ සිතුණි.

''මේ සීතලේවත් මේකිට නිදාගන්න බැරි හැටි.................''

ඔහු කොදුරන්නාක් මෙන් පවසමින් මා දැඩි ලෙස තුරැළුකරගත්තේය.


''නැගිටින්නෑ ...........''

''මේ දවස් ටිකේ විතරයිනේ ඔන්න ඔහේ නිදාගමු බං .............''
කවදාවත් නැති කථාවිලාශයක් ඔහුගෙන් පිටවිය.

''නින්ද යනවද අනේ එහෙම, වස්තූ නැගිටින්නකෝ..........''ඔහුගේ පියවූ දෙනෙත් මම බලෙන් ඇගිලි තුඩුවලින් ඇහැරවන්නට වෙර දැරුවෙමි.

''නිදාගන්න දියන්කෝ ගෑණි‍යේ...............'' ඒ වචන වල වෙනසක් තිබුණද නුහුරක් දැණුනද බොහෝ ආදරයක් පිරැණු බවක් හැගුණි.

ඔහු මා බ්ලැන්කට්ටුවේම හිර වෙන්න ඔතා  ඇග උඩින් කකුලක් දමා ගත්තේ ම‍ට නොසෙල්වෙන්නට ඉඩක්වත් නොතබාමය.

''අනේ.................උ ම් ම ත් හිර වෙනවා............මැලෙයි අනේ.................'' මා කෑ ගැසුවද ඔහු ගනනකට නොගත්තේය.

''එතකොට පත්තරේ වැටෙයි මධුසමයට ආ සැමියා  බ්ලැන්කට්ටුවට සිරකර බිරිය මරා දමයි කියල එච්චරයි.''

මටත් ඒ ටිකටනම් හිනාගියා

''මේකනම් කටක් නෙමෙයි වක්කඩක්''

ඔහු ආයෙමත් බ්ලුන්කට්ටුව තුලට විත් අතොරක් නැතිව මා සිපගත්තා.

ලේ නහර තුල  ආදරේ කිමිදි කිමිදී ඔහේ ගලා යන්නට නොදී ඒවා තෙරපනවාක් මෙන් විටෙක සියුම් වේදනාවක් විටෙක රාගික සිතුවිලි සමුදායක් විටෙක හැගීමක් දැනීමක් නැති කාලය ගෙවුන තත්පර මිනිත්තු කිහිපයක්

ඩර් ර් ර් ර් ර් ර් ර් ර්...................ඩර් ර් ර් ර් ර් ර් ...................ඩර් ර් ර් ර් ර්..............

''බබා ෆෝන්.....................බබා ෆෝන්....................අනේ ෆෝ...න් එක අනේ,

'' ඔයාගේ  දිනූ ඔයාගෙ ෆෝන් එක''

''මොන වදයක්ද බං සැනසීමක් ඇත්තෙම නෑනේ...''

ඩර් ර් ර් ර් ර් ර් ර් ර්...................ඩර් ර් ර් ර් ර් ර් ...................ඩර් ර් ර් ර් ර්..............

''හරි ආන්සර් කරල ඉන්නකෝ.''

''ඔයාද සුදු මැණික ෆෝන් එක ඔන් කලේ........''

''හ්ම්............මම නැගිට්ට වෙලේ.................''.

''හෙලෝ ............ගුඩ් මෝනින් ගුඩ් මෝනින්, 

''නැතුව............ නැතුව............ ජීවිතය සුන්දරද මෙතරම් කිව්වලු මේ ඉන්නේ ලගම'' ඔහු ඕනෑවටත් වඩා ඇදල පැදල කීවේය.  එහා පැත්තෙන් කුමක් ඇසුවත් අවසානට ඇහුවේ මං ගැන යැයි මට සිතිණි.

ඔහු එක් අතක් ෆෝන් එක අල්ලා ගැනීමට යොදාගනිමින් අනිත් අතින් මගේ දෙකොපුල් දෙතොල් සිනිදුවට පිරිමදිමින් දුරකථනයට පිළිතුරු සපයන්නට විය.

''මොකක් අම්මල කොහොමද අපි මෙහේ කියල දන්නේ..........  මදැයි නිදහසේ ඉන්න ආවා. නිමල් අයියටත් බිව්වට පස්සෙ පොරොන්දු මතක නෑනේ බං.හැමෝටම හොරෙන් අපි මේ ඉන්නේ කීයටද බං ගෙදරින් පිටත් වෙන්න ඇත්තේ...''

ඒ ඔහුගේ යහළුවෙකු වන්නට ඇතැයි මට සිතුණි.පිළිතුරු දෙන විලාශය අනුව යහළුවෙකු හා දොඩමළු වීමක් වැනිය.

ටක් ටක් ටක් .......අප සිටිනා කාමරයේ ඉදිරිපිට දොරටුව අසල කවුරුන් හෝ පැමිණීමේ විදානය විය හැක.

''මචං කවුද ඇවිත් මම තිබ්බා. පස්සෙ ගන්නම්. අම්මට හුඩු අම්මලද දන්නෑ බං'' ඔහු බියෙන් මෙන් දුරකථනය විසන්ධිකලේ අකුණු ගැසුවාක් මෙන් මා දෙසත් බලමින්.

''අම්මල එනවලු. පැංචි වොෂ් රූම් යන්න අම්මලද නැත්නම් බෙඩ් ටී එකද දන්නෙ නෑනේ.''

විගහට ඇදෙන් පැන ඇද හදන්නට මා සැරසුනද යන්න

''කෙල්ලෙ මම හදන්නම්. යන්නකෝ ඉතින්''

 කවදත් ඔහුගේ විදානයට අණට ගරු කල මා ඇදුමත් රැගෙන නාන කාමරයට පිවිසුණෙමි. පිටතට එනවිට ඔහුගේ මව ,අක්කා සමගින් තවත් අයෙක් කාමරය තුල දිනූෂ සමගින් රණ්ඩු කරමින් සිටියෝය.

''අම්මා මේ පරණ කාලෙ නෙමෙයි.ප්ලීස් කෑගහන්න එපා ඕක බලන්නද ඔයාල හදිස්සියෙ මෙතනට දුවල ආවෙ. අම්මා මේ අහන්න එහෙම දෙයක් වුනේ නෑ. එයාට මහන්සි නිසා අපි නිදා ගත්තා. මේක මගේ ජීවිතේ.ප්ලීස්''

''මම හිතුවා හරි උඹ අමාරුවෙන් දැගළුවෙ මේ නැට්ටිච්චිව කර ගහගන්න.ඒ මදිවට කුසේ ඉදන් හදපු අම්මටත් බොරු කියනවා.''

ඕනවට වඩා හිනා වුනෙත් ඕනවට වඩා සතුටු වුනෙත් මේ උහුලගන්න බැරි දුක ලබාගන්නම වෙන්න ඇති.

''ගෙදර ගිහින් ඇරලවල එනව මිසක් ගේන්න එපා හතරමායිමක හොදේ.''ඇගිල්ලක් උළුක් කල ඔහුගේ මව මා දුටු විගසින් පැමිණි අයත් සමග විශාල ශබ්දයක් ඇසෙන ලෙස දොර වසා ගෙන පිටව ගියාය.සිද්ධ වූ දේත් සිද්ධ වන්නට යන දේත් ඔහුගෙන් අහන්නට නෙව මට ඉවෙන් මෙන් වැටහෙන්නට විය.ගැහැණු කමට කදුළු ඇරෙන්නට පිළියෙමක් වෙන නැති හෙයින්දෝ මට හැඩිණි.

''සුදු මැණික....... ඔයත් ඉතින් බබා වෙනවනේ.අපි දෙන්න දන්නවනේ මොකක්ද වුනේ කියලා.නේද? ඉතින් නේද? ඉතින් ඔව් කියන්නකෝ''

ඔහු තදින් ඒ පපුවට තුරුල් කර ගන්නා ලදී.මේ උණුසුම ලග මැරැණත් කමක් නෑ කියල මම මෙච්චර කල් හිතුවට මම මැරැණට වඩා දෙයක් වුණා කියලයි මට හිතුණේ.

''දිනූ දැන් මොකද කරන්නේ..................''

''සුදු මැණික, අපි අම්මට හිමින් කියමු. අනේ දැන් කියන්න තිබුනනේ.''

''ඉතින් කියන්න දුන්නද''

''ඒත් ඔයාට කියන්න තිබුණා.''

''හරි අපි ගිහින් කියමු.''

''අනේ මට බෑ එහේ යන්න.''

''බබා ඔයාට පිස්සුද අම්ම ඒ කෑ ගැහුවට ඕක තව ටිකකින් අමතකයි.''

ඔහු මොනවදෝ මොනවදදෝ  කියා මා සැනසුවද මා හිතින් සැනසුනේ නම් නැතිතරම්.දින කිහිපයක් නිවාඩු නිකේතනයේ ගත කලද සතුටු වෙන්න තිබුන දවස් ටිකක් දුක් වුණාදෝ මට සිතුණේ අපි ගෙදර යන්න ලැහැස්ති වෙද්දී.දිනූගේ මව විසින් අපේ ගෙදර අයටද දෝෂාරෝපණය කර මේ වන විට හිත් අමනාප කම්ද ඇති කරගෙන ඇති විටෙක මට ඔහුගේ නිවසට යන්න බැරිකමක් ඇතිවී තිබුණද ඔහුගේ බලවත් ඇවිටිල්ල මත සහ මේ සියල්ල ඔහු විසඳනවා යන පොරොන්දුව මත මේ ගමනට මා කැමති විය.‍මංගල උත්සවයක දෙවනි දිනයක් ලෙස අපි විසින් කිසිඳු උත්සවයක් සංවිධානය නොකල හෙයින් අපේ ගෙදර පිරිස මගදී මා ඇරලවන්නට එන බව දැනුම් දුන්නද ඒ හැමගේ සිත් බිදී පළුදුව ඇතිව ඇති හෙයින් මට සියල්ල මේ වෙද්දි එපා වී තිබිණි. සියල්ල විසදේවි යැයි පුංචි බලාපොරොත්තුවකින් මමත් ඔහු සමග හැද පැලදගෙන ගමනට සැරසුනෙමි.

මගදී අප සමග මගේ ගෙදර අය කිහිප දෙනෙක්ද මාගේ යැයි මෙතෙක් කල් මා එකතු කල ගෙදරට අවශ්‍ය සියළුම ගෘහඋපකරණ ඇතුලු සියලු දෑ ඔවුන් විසින් රැගෙන තිබුණි.දිනූෂගේ ගෙදර ලං ලංවත්ම මා හට එහි යාමට බැරි බවක් දැනුනද ඔහුගේ ඉගියකට පවා මා මෙල්ල වන නිසා වාහනයෙන් බොහෝ වේලා රැගෙන බැස්සෙමි.ලොකු පිරිසක් සිටින නිසාවෙන් මවාගත් බොරු සිනහවන් හා ද්වේෂය අතර දෝලනය වූ දිනූෂගේ පවුලේ උදවිය සුළු සංග්‍රහයකින් පසුව සියල්ලන්ටම සමුදෙන්නට විය.

කිරිල්ලියක් වැනි මව් සෙනෙහස ලග හැසිරුණ නව යොවුන් යෞවනියක් සැමියාගේ නිවසේ කොටුවන සැටිත් ජීවිතේ පටන් ගත් මෙවැනි අවස්ථාවකම හා හා පුරා කියා ඇති වූ සිත් වේදනා නිසාමත් මගේ පවුලේ උදවියට සමුදෙන්නට මා හට මහත් වේලාවක් සේම ඔවුන් හටද එසේම වේලාවක් ගතවිණි.

අම්මා................. මේ ඔයාගෙ වගේම මගෙත් පණ අවුරුදු 8ක් ආදරේ කරල දෙවියනේ කොච්චර තාත්තගෙන් බැනුම් අහල මම ගුටි කාල මේ කෙල්ල දුක් විදලද අපි දෙන්න මේ බැන්දේ  මේ ජීවිතේ හරි රසයි අම්මේ..........හරි වටිනව මට වගේම මගේ සුදු මැණිකෙටත් දිනූෂ බලෙන්ම වගේ හොටු පෙරාගෙන අඩන මා පපුවට ඇදගෙන තුරුලූකරන් අපේ අම්මාට කියද්දි මටත් හිතුනේ ඇත්තටම අපි මේ ආදරේ නිසා දුක් වින්ද අපූරුවයි.

මගේ පුතේ සුදු මැණික බලාගන්න..............කදුළු පිසිමින් මා සිඹ මගේ රත්තරන් මෑණීයන් මගේ අළුත් නිවහනෙන් මට සමුදී යන්ට ගියාය.

.............................................................................................................................................................

ඇරඹුණු අළුත් ජීවිතේ සුන්දරද කියදල අසුන්දරද කියල කියන්න මට තේරෙන්නෙ නෑ. හැමදාම වගේම අවුරුදු 8කට පෙර දැක්වූ ආදරය සේම තාමත් ඔහුගේ පිස්සු ආදරයේනම් අඩුවක් නොවීය.එහෙත්..............
මා දන්නෙ නෑ කොහොම කියන්නද ? කොහොම මෙහෙම ජීවිතයක් මට ලැබුනද කියල.කෑවත් බිව්වත් මා වැරදිය ඔහු හා හිනා වුනත් මා වැරදිය නෑවත් මා වැරදිය.ඔවුන් හා කථා නොකලත් මා වැරදිය.

ඔව්......... කුමාරි හාමිනේ.................සදළුතලෙන් බහින්නෙ නෑ පහලට කුණු දූවිලි ගෑවුනොත්............ ඒ ඔහු‍ගේ මව විය.

පරට්ටි ඒකිත් විනාස වෙලා අපිත් විනාස කොරල මගේ රත්තරං කොල්ලවත් කෑව. තූ............හ්හ් හ් හ් විතරක් මට ඔය මූසල මූනට ඇසිඩ් ගහන්න තියෙනවනම්.මා කාමරයේ සිටින විට ඇය හැමවෙලේම කියන්නීය.

ඔබ හිතයි මේ විවාහයෙන් මසක් හෝ දෙකක් හෝ ගෙවී ගිහින් කියා නෑ.විවාහ වී තාම දින 7යි. ඇනුම්පද ගර්ජන මැද මා කාමරයේම සිටියා මිසෙක එළියටවත් බැස්සේ නැති තරම්.වැඩ ඇරී ඔහු ආ පසු ඔහු සිත බිදීමට නොකැමති මා මේ කිසි දෙයක් ගැන නොකීවෙමි.මා හට වැඩක් පලක්වත් කරන්න දෙන්නේ නැති තරම් මා ඉදල අරන් අතුගාන්න එළියට බැස්සොත්

පලයන් ගෙට අපිට විලිලැජ්ජ කලා මදිවට තව එනව මෙතන, අනේ මේකි මැරිල යනවනම් මගේ කොල්ලට වෙන තැනකින් හොද එකක් කරල දෙන්න වුන ලැජ්ජාවෙන්වත් බේරෙන්න.

අනේ දැන්නම් මටත් හිතෙනවා.මේ තරම් ඉවසන්නෙ නැතුව මැරිල ගියානම් කියලා.කාමරේට වෙලා අඩන්නත් බෑ.

මූසලී උඹ බොරුවට අඩන්න එපා.......මම තොගේ ඇස් උගුල්ලනවා......................

කාටවත් කිසිම දිනකදී මේ වගේ දෙයක් සිදුවෙන්නෙ නැතිව ඇති.වැරැද්ද කාගෙද කොතනද කියන්න තේරෙන්නෙ නෑ.පූරුවෙ කල පවක් වුනත් මේ තරම් පල දෙන්න තරම්.ඒ මට හිතෙන්නෙ මා වෙනුවෙනු ඔහුට කරන්නට දෙයක් තියෙන නමුත් ඔහු නොකර සිටිනවා වැනියි.එහෙත් ඔහු හිත බිදවා මේ සියල්ල කීමටද මට බැරිය.කාට හෝ මේ දුක කියන්නද ? විදවනවා මිසක

දවස් කීපයට මගෙ ජම්බු ගෙඩියට මොකද වෙලා තියෙන්නේ ? ඒ එක් උදෑසනක ඔහුගේ ආදරණීය හඩයි.

ඇයි ඒ........

සුදු මැණික .......ඔයා සතුටින් නෙමෙයිද? අම්ම මොනව හරි කියනවද අනේ මට එයා එක්ක කථා කරන්න වෙලාවක් නෑනේ. චුට්ටක් ඉවසල ඉන්න හොදේ

ඔහු මා සනවසා ගියේය.

තවත් දවසක ආරම්භය ඇවිත්ය.හිත රිදෙනවා මට ඇඩෙනවා මැරෙන්නට හිතෙනවා ඇරෙන්නට මගේ දවස වෙනස් ලෙස ගෙවෙන්නේ නැතිය.

ගෙදරට සිරියාව ගේන්නෙ වෙන උන්.....අපේ එකා ගෙනත් තියෙන්නෙ මූසලකම

උදේ පාන්දර පූජාවට අඩබෙරේ ගහනව වගේ සද්ද පූජාව ඇහෙන්නට වුණා. අපේ අම්ම පුංචි කාලෙ ඉදන් ඉවසීම පුරුදු කලේ මට මේ දේට වෙන්න ඇති කියල මට හිතුනත් ඉවසිය යුතු ප්‍රමානයකකුත් තිබිය යුතු යැයි මට සිතුණ නිසාත් ඇයට බනින්නට කාමරයෙන් මා විදුලි වේගයෙන් ඉවතට ආවද මා පසුව මා මාවම පාලනය කර ගන්නා ලදී.මා දොර රෙද්ද මෑත් කරනු ඇය දුටු බැවින් මා ආ වේගෙටත් වඩා වේගයෙන් ඈ මාවෙත අවුත්

පරට්ටි........තෝ ආවෙ මට ගහන්නද ඈ වේසාවි කියපිය මගේ ගෙදර ඉදන් තෝ මට ගහන්න

ඇගේ නොසිතූ විරෑ කම්මුල් පහර මගේ කම්මුල දෙදුරුම් කන්නට විය.එහෙයින් සෑහීමකට පත් නොවුන ඈ මා ඇද වෙත තල්ලු කලේ වේගයෙන් මා විදුලියකටත් වඩා වේගයෙන් ඇදට වැටුණෙමි.ඈ කාමරයෙන් පිටතට ගොස් මට කුණුහරප වලින් බනින්නට පටන් ගත්තේය.හිතේ දුක නැති වෙන්න මම පැය 5ක් පමණ අඩන්නට ඇතිය.විටෙක මහ හඩින් විටෙක ඉකිබිදුමක් ..........

ඇත්තටම මේ ජීවිතේ මම ඔහුට ගොඩක් ආදරේ කලෙමි.අදටත් තවමත් කවදත් ඔහුට ආදරේ කරමි.මගේ පණ ඔහුයි. එහෙත් අවසානයක් තිබිය යුතුයි.අවුරුදු 8ක් මා පරිස්සම් කල ඔහුගේ පින්තූරය පපුවට තුරුළු කරන් මම ඇඩුවෙමි.

ඔයාටත් මං වෙනුවෙන් දෙයක් කරන්න තිබුණා........... මගේ මහත්තයෝ අනේ මම ඔයාට ගොඩක් ආදරෙයි...........

උදේ ඉදන් අරින්නවත් බැරි තරමට ඉදිමී තිබුණු දෑස් අමාරුවෙන් ඇරගත්තත් පියවෙනවාක් වැනිය.ඔහුත් මමත් හීතලට පෙරවන රෙද්ද බාල්කයේ ගැට ගැසුවේ ඇද උඩට පුටුවක් තබා වැනි වැනී. සියල්ල අවසන් මම සමුගනිමි. දනිමි ආයෙමත් මිනිස් ආත්මයක් මට නොලැබෙන වග ........ කමක් නෑ

බුදු සරණයි.............................



.......................................................................................................................................................................

      ඇය මිය ගියා විවාහයෙන් දින 11 කට පසු ඇය මිය ගියා. එපා කවුරුවත් නිවන් පතන්න ඇයට ලැබෙන්නෙ නෑ නිවන් කවදාවත්.බොරුවට ඔය ඇගිලි රිදවගන්න එපා...... තමන්ගෙ ජීවිතේ නැති කරගන්න කිසිම කෙනෙකුට මිනිස් ආත්මයක්වත් නොලැබෙන කොට නිවන එයාට කොච්චර දුරද?  මීට මාස 3 කට පමණ නැතිවුණ සිත්තමීගේ යහළුවකුගේ කතාවයි.





 








Friday, April 5, 2013

කේක් කෑල්ලක් කන්න ඕනිනම් දුවල එන්නෝ..................

                       කාලෙකින් ආපු සිත්තමී ඔන්න නිකම්ම ආවෙ නෑලු බරට බරේ කන්න ‍අරන් දුවල ආවෙ ගොඩක් කාලෙකින් හමුවෙන් බැරි වුණ යාළුවො ටික බලන්නත් එක්ක.මේල් එකට මේල් එවපු මාව මතක් වුණ අය අතරින් මොනව වුනත් මම ලගින් ඇසුරු කල නමුත් මම උන්නද මාලාද නොබලපු මගේ ආදරණීය ස‍හෘදයන් සියල්ලටම මාගේ ප්‍රණාමය .......

                         අහම්බෙන් නෙතගැටුන අහම්බෙන් ගොඩවැදුන බ්ලොගයකට සිත ගියපු සිත්තමී තමන්ටම කියල බ්ලොගයක් හදාගන්න නොවිදපු දුකක් නෑ .‍ මොකද දන්නෙම නැති විශයක් නිසා.ඒත් සිත්තමී තනි වුනේ නෑ අක්කෙ මේ විදියට වෙන්න ඇති මෙහෙම කරල බලමු.අරකද මේකද ගොඩක් දේවල් ලග ඉදගෙන මගේ නැට්ට වගේ සහ වුන ආදරණීය සහෝදරිය මතකනෙ හැමෝටම සිතුවිලි දැහැන කෙලි පොඩ්ඩ තමයි සිත්තමීට ගොඩක් උදව් කලේ.ඇත්තම කියන්න බ්ලොග් ගැන මෙලෝම දෙයක් දන්නෙ නෑ දෙන්නම.......හික්ස්.......ඔහොම ආපු ගමනේ අළුත් දේවල් අළුත් යාළුවන් අළුත් අදහස් වගේම රස නීරස හැමදේම ලැබුණා සිත්තමීට.

                       කථාව කෙටියෙන්ම කියන්නම් සිහින සිත්තමට හරියටම අදට ඒ කියන්නේ 05-04-2013 ට අවුරුද්දක් පිරීම නිමිත්තෙන් කොහේ හිටියත් සිත්තමීට එන්නෙ නැතුව ඉන්නම බැරි වුණා. ඒ වගේම ආයෙ කවදාවත් නොයන්නම දැඩි තීරණයකුත් අරගෙන. විටෙක දැන් සිත්තමීව කාටවත් මතක නැතුවත් ඇති ඒකට කමක් නෑ.තනියම හරි සිත්තමී දිගටම ලියනවා.

                      සිහින සිත්තම් ගැන ලියද්දි අමතක නොකරම බැරි සිත්තම හදාගන්න වියයුතු වෙනස් විය යුතු දේවල් කියල දුන්න බ්ලොග් ලෝකයේ ආදරණීය සහෘද හදවත පිළිගන්න රෙප් මහත්තයා කවදාවත් අමතක කරන්න බෑ. හරියට මුල රැකගන්න ක්ලෝගාඩ් උදව් කරනව වගේ ඔහු මට උදව් කලා කිව්වොත් නිවැරදියි.ඒ වගේම සිත්තමේ එකම පෝස්ට් එකක්වත් මග නොහැරිය ආදරණීය බ්ලොග් සහෘදයාණන් සිතක සංකල්පනා ලියූ මධුරංග අයියාවත් සිත්තමී ආදරෙන් මතක් කලා ඕන්.......

වසරක් තුල පොස්ට් 55 කට කමෙන්ට් 1375  දැමූ  
සිහින සිත්තමේ සියළුම සහෘද ඔබට මාගේ ප්‍රණාමය.................... 


හරි දැන් පාටිය.......................



 



Friday, January 11, 2013

අම්මලා වෙනුවෙන්.......

යාළු හැමෝටම මතක ඇති සිත්තමීගේ අත්තම්මා නැතිවුණා.දැන් මාස 4කුත් වුණා.ඒ අඩුව සිත්තමීටනම් හරියට දැනෙනවා.මොකද අත්තම්මා වැඩිපුර ගතකලේ සිත්තමී එක්ක නිසා.නාවල කවල පොවල පොඩි දරුවෙක් වගේ බලාගත්තේ. ඇය ටිකක් හිතුවක්කාර නිසාමයි.වයසට ගියාම හැමෝම පොඩි ළමයි වගේලුනේ.ඒකනම් ඇත්ත කරන්න එපා කියන දේවල්මයි කරන්නේ.අද මාතෘකාව ඒක නෙමෙයි.අම්ම කෙනෙක් ගැන.හරි හරි ඉතින් නිධාන කථාවත් කියන්න එපැයි.සිත්තමීගේ අත්තම්මාගේ රෙදිටික දෙන්න කෙනෙක් හොද හොය ඉද්දි සිත්තමීගේ අම්මට හම්බවෙලා වයසක අත්තම්මා කෙනෙක්.දරුවො 5දෙනෙක් දුක් විදල හදල දැන් පාරක් පාරක් ගානෙ හිඟාකනවා.එහෙම කථා ඔයාල ඕනි තරම් අහල ඇති දැකල ඇති.නමුත් ඒ අම්මගේ එකම දරුවෙක්වත් පුංචි තැනක නෑ.ඔක්කොමලා ලොකු ලොකු තැන්වල. ඒ තැන් වලට යවන්න අම්ම විඳපු දුක. සිත්තමීට හිතුණා අම්මෙක් දරුවෙක් වෙනුවෙන් දුක් විදින හැටි මතක් කරල දෙන්න.

හිතන්න ඔයා කොහේදෝ ඉදල අම්ම කෙල්ලගෙ බන්ඩියට ආව කියල.හිතනවද එයාට ඒක ලේසි පහසු දෙයක් කියල.ඔයා පුංචිම පුංචි ලේ බින්ඳුවක් වුණාට අම්මට ඒක දරාගන්න හරිම අපහසුයි.මාස 3ක් යනකම් එයාට කැරකිල්ල හැදෙනවා ඇගට පණ නෑ.වමනෙ යනවා.කන්න බෑ.කන්න හිතෙන්නෙ නෑ.නිදාගත්තට නින්ද යන්නෙ නෑ.පුදුම දුකක් විඳින්නේ.කොයිතරම් ඇඟට අමාරු වුනත් පැනඩෝල් පෙත්තක්වත් බොන්න බෑ.ඇයි ඔයා කුසේ ඉන්න බව අම්ම දන්නවා.ඒක ඔයාට හොඳ නැති වුනොත් කියල අම්ම බයයි.කන්න ආස කෑමක් කන්න හිතෙන්නෙ නෑ.ඔයාට සැර වුනොත් කියල අම්ම බයයි.මාස තුනක් යනකම් අම්මෙක් කොච්චර පරිස්සම් වෙන්න ඕනිද?  ගැස්සෙන වාහනයක යන්න බෑ.දුර ගමන් යන්න බෑ.හිතනවද මේ වගේ කැප කිරීමක් කරන්න පිරිමි කෙනෙකුට පුළුවන් කියලා.කවදාවත් බෑ.

හිතන්න ඔයා දැන් ටික ටික ලොකුවෙනවා.අම්මගෙ බඩ ඇතුලෙ ඔයාට ඉඩහදාගන්න ඔයා වෙහෙසෙනවා.දඟලනවා.අම්මට ඒක කොච්චර දැනෙනවා ඇත්ද?කොච්චර රිදෙනවා ඇත්ද?අපි මොනව හරි දෙයක් කාල බඩේ අමාරුවකට බඩ පෙරලනව දැනුනොත් අම්මෝ දැනෙන අපහසුව.ඉතින් හිතන්න අම්ම කොච්චර දුක් විඳින්න ඇත්ද? ඔයා නිසා.ඔයා කියවගෙන යන්නෙ අකුරු ටිකක් වුණාට මම ලියාගෙන යන්නෙ කෙනෙක්ගෙ වේදනාවක්.ලියාගෙන යද්දි මටත් දුක හිතෙනවා.අම්මගෙ බඩ ටික ටික ලොකු වෙනවා.ඔයා දැන් කිලෝ 1 හෝ ඊට වැඩි ළමයෙක්.අම්ම මේ කිලෝ 1ට වැඩි ඔයාව උස්සන් ඉන්නේ පැයක්ද දෙකක්ද? හිතන්න ඔයාට අතකට කිලෝ එකක් බර යමක් දුන්නොත් පැයක්වත් තියාගන්නෙ නෑ.අනිත් අතට මාරු කරනවා.අම්මෙකුට පුළුවන්ද එහෙම කරන්න.බෑ කියල බිමින් තියන්න.මම මේ කථා කරන්නේ දරු පැටියව බඩේදි නැතිකරන අම්මල ගැන නෙමෙයි.ඔයාව මේ ලෝකෙට බිහිකරපු අම්ම ගැන.


ලොකුම ලොකු බණ්ඩිය තියාගෙන නිදාගන්නවත් බෑ.මාස නවයහමාරක් උඩ අතට හෝ පැත්තට පමණයි ඇයට නිඳාගන්න පුළුවන්. උස්ම ගැනීමේ අපහසුතා.සෙම් රෝග සෑදීම,අධි රුධිරපීඩනය, දියවැඩියාව  අවධානමකුත්  ගැබිනි සමයේදී බොහෝ ලෙස වැලදීමට ඉඩ තියෙනවා.හිතන්න කොච්චර අම්ම ඔයා වෙනුවෙන් දුක් විඳින්න ඇතිද?ලොකුම ලොකු බණ්ඩියත් උස්සගෙන  ඇවිදගන්නත් අමාරු ඇය කොච්චර වැඩ කරනවද? ලොකු බණ්ඩිය කොහේ හරි වදියි කියල බයට පරිස්සම් කරන හැටි.පරිස්සම් කරන්න දරන වෙහෙස.හිතුවද කවදාවත් අම්ම එහෙම කරන්න ඇතියි කියල.

ඔයාව ලැබෙන්න දින ගණන් ලංවෙද්දි කෑම කන්න ආයෙත් අපහසුයි.කෑම ගත්තට පස්සේ ඉන්න අපහසුවක් දැනෙනවා.ඔයා ඇතුලෙ ඉදන් දඟ කරද්දි අම්ම කොච්චර ඉවනවද? මාස නවයක් නවයහමාරක්ම දුක් විඳලා ඔයාව මේ ලෝකෙට බිහිකරන්න එයා සැරසෙනවා.විටෙක දින දෙක තුනක් ඔයා අම්මට වඳ දෙනව වෙන්න පුළුවන්.ඔබ උපදින්න ලංවෙත්ම එයා නිරාහාර විය යුතුයි.නිරාහාර මනුෂ්‍යය දෙව්දුවක් ප්‍රසූතාගාරයට යන්නෙ විටෙක මරණයට අතවනවන වෙන්න පුළුවන්.මරණයත් ජීවිතයත් එක්ක සටනක් දෙන්නෙ දරු පැටියට කරදරයක් නැතිව එළියට එන්න.නිරාහාර අම්ම ලෝකෙම තියෙන ලොකුම වේදනාව විඳිනවා දරුපැටිය වෙනුවෙන්.ලැබූ ශාරීරික වෙහෙස, ශාරීරික වේදනාව සියල්ලම අහවර වෙනවා ආදරණීය ඔබේ පුංචි මුහුණ දුටුවම.

දෙවියනි මෙච්චර දුක් වින්ඳ අම්ම  වෙනුවෙන් මේ දරුවන් ලොකු වුණාම කරන කෙනෙහෙලිකම්.ජීවිතේ දුන්න ඇය වෙනුවෙන් අපි කොච්චර දේවල් කල යුතුද?ඇගෙන් ජීවිතෙන් ලබපු අපි ඇය වෙනුවෙන් ජීවිතයක් දෙන්න බැදී සිටිනවා.ඒ බව අපි  හැමෝම දැනගතයුතුයි.අමතක නොකල යුතුයි.
 

Friday, September 7, 2012

ඔබ පැතුවා සේ ඔබට නිවන්සුව ලැබේවා........

යාළුවනේ ඔයාලට කොහොමද......

සිත්තමී තාම ආවෙ නම් නෑ. තව ටික දවසකින් එනවා එකපිට එක ප්‍රශ්න පණ වගේ ආදරෙන් සිත්තමී බලාගත්ත සිත්තමීගේ අච්චි අම්මා අද උදෑසන අන්තරා වුණා.දුක නැතුවම නෙමෙයි නමුත් සිත්තමී දුක් වෙන්නෙ නෑ. ඒ සිත්තමී ආච්චි අම්ම වෙනුවෙන් කරන්න පුලුවන් උපරිම දේ අවසාන වෙනකම් කල නිසා සිත්තමීට දුක නෑ. නමුත් ‍කියන්න බැරිතරම් හිතට පාලුවක් දැනෙනවා. ඉදිරියටත් ඒ පාලුව හිතට දැනේවි. සිත්තමී මේ ටික ලියන්නෙ සිත්තමී අච්චි අම්ම වෙනුවෙන් සිත්තමීගේ අතින් Death banner එක හදාගන්න ආපු වෙලාවෙ ආච්චි අම්ම වෙනුවෙන් කවියක්වත් ලියවෙන්නෙ නෑ. බැනර් එක හැදුවෙත් අත වෙවුල වෙවුල සිහිනෙන්වත් බැනර් එක හදන්න වෙයි කියල හිතුණෙ නෑ......

  මගේ ආච්චි අම්මේ මම ඔයාට ගොඩක් ආදරෙයි....ඔයා කියන්න වගේ මම ඔයාගෙ පණ වගේම ඔයත් මට මගේ පණ වගේ

           
අමාමහ නිවන් සුව 
            ඔබ පැතුවා සේ ඔබට ලැබේවා........




විටෙක අඩුපාඩු ඇති නමුත් අද හරිවැරදි බලන්නවත් හිතට පණක් නැති නිසා මම මේ බැනර් එක ප්‍රින්ට් කලා........විටෙක මම අතින් නිමවුණ කැතම බැනර් එක මේක වෙන්න ඇති......

Tuesday, July 31, 2012

අවසරයි නික්මෙන්නට ටික දිනකට......


ඕන් යාළුවනේ හිතේ ටිකක් දුක තියාගෙන 
            මූණෙන් ඒක චුට්ටක්වත් නොපෙන්වා ලියන පෝස්ට් එකක් මේ 

උසස් පෙළින් පස්සේ  දෙයියනේ කියල සිත්තමී කෙල්ල මේ කරන්නේ 4 වෙනි ජොබ් එක.උසස් පෙළ කරල නිකන් ජොලියට වගේ පොඩි ජොබ් කට්ටක් කලා සල්ලි හොයන්නම නෙමෙයි ගෙදර ඉදන් උයන්න වෙන කම්මැලිකමට හික්ස්.......ඔන්න ඔන්න හිනා වෙන්න එපා කට කැඩිච්ච කථා කියන්නත් එපා සිත්තමී කියන්නේ ‍දෙයියනේ කියලා ගැහැණු ළමයෙකුට අවශ්‍ය වෙන සියළුම දේවල් අංග සම්පූර්ණව අවුරුදු 18 වෙද්දී තම මෑණියන්ගෙන් ශිල්ප හදෑරූ අම්මට පමණක් කීකරු (නැත්නම් ගුටි හම්බවෙනවනේ) අප්පච්චිට හුරතල් වෙන (තාමත්) ගැහැණු ළමයෙක්.

හ්ම් ආව මෙතන හිනා වෙන්න....

ඉතින් අහන්නකෝ පළවෙනි ජොබ් එක කලේ සල්ලි හොයන්න නෙමෙයි හුදෙක් ගෙදර සිටීමේ කම්මැලිකමට සහ උයන්න වෙනවාට.රෙදි කඩේක (හික්ස් පොඩි එකක් නෙවෙයි මහල් 4ක ටිකක් විශාල එකක්) සේල්ස් තමයි මගේ කුළුදුල් රැකියාව වුනේ...පුංචි කාලෙ ඉදන්ම රුව ඇති දුවයි කට ඇති දුවයි දෙකම එකට පිහිටපු මට සේල්ස් ජොබ් එකක් හරි සිම්පල්.ඉරිච්ච ඇදුමක් හරි කස්ටමර් කෙනෙකුට කට නිසා දෙන්න පුළුවන් කියන්නේ ඒක හැකියාවක්.හික්ස් ඔන්න ඔහොමයි පළමු ජොබ් එක. ඒක අප්පච්චිගේ පූර්ණ අකමැත්ත යටතේ සිදු වූ ජොබ් එකක්...මාස 3ක කාලයක් පුංචිම මුදලකට ලොකු වැඩ කොටසක් කල ඒ ආයතනයේ වයසින් බාලම කෙනා විදියට ලොකු තැනකුයි ලොකු නමකුයි තියල ඒ රැකියාවට සමු දුන්නා....

මම ආසම නිදහසේ හැම දවසකම අළුත් දෙයක් කරන්න පුළුවන් ජොබ් එකකට..ඒ නිසා පුංචි කාලෙ ඉදලම නිදහස අගය කල මට ඉදිරියට යන්න සුදුසුම මාර්ගය විදියට මම ‍තෝරගත්තේ ග්‍රැෆික් ඩිසයිනර් කෙනෙක් වෙන්න.උසස් පෙල දෙවනි වතාවට කරන්න ගෙදරින් බලකලත් මට කරන්න කිසිම වුවමනාවක් නොතිබුණ නිසා දෙයියනේ කියල මම ආසම පැත්තෙන් ඉදිරියට යන්න ඕනි තැන් සකසා ගන්න පාඨමලා කිහිපයක් හැදෑරුවා.පාඨමාලා හදාරන ගමන් මගේ දෙවනි රැකියාවට මුල්ගල තැබුනේ ස්ටූඩියෝ එකක් ෆොටෝ එඩිටින්.ඒකත් අවුලක් නැතිව කලේ හැම දවසෙම අළුත් දෙයක් නිසා.ඒකෙ ඉදිද්දි අළුත්ම දේකට අතගැහුවා  ඡායාරෑපශිල්පය අළුත්ම දෙයක් වුණාට ආසවෙන් කලා.ඒකෙන් ගොඩක් දේවල් ඉගන ගත්තා.ඒ ජොබ් එකෙන් අයින් වෙද්දි තනියම වෙඩින් 2ක ෆොටෝ අරන් ඇල්බම් 2කත් ඩිසයින් කරන්න මට වාසනාව ලැබුණා.ඒ නිසා ඒ ගැනත් පරතෙරටම නැති වුනත් වැඩක් කරගන්න පුළුවන් අත්දැකීමක් තියෙනවා.

තුන් වෙනි රැකියාවට පය තියද්දි පාඨමාලා සියල්ලම අවසාන වෙලා තිබුණා.ඒ ග්‍රැෆික් ඩිසයිනර් කෙනෙක් විදිය‍ට ඇඩ්වර්ටයිසින් කම්පැනි එකක වැඩ කරන්න.ජොබ් එකට ආස නිසාම ඒ ජොබ් එක කලා නමුත් මගේ ජීවිතේ මට හම්බවුණ නපුරුම මිනිසුන් පිරිස වැඩ කලේ ඒ ආයතනයේ.ආයතන ප්‍රධානියාගේ සිට අවසාන දක්වා එක්කෙනෙකුට එක්කෙනනෙක් පහත් කරන අය අතරේ ඉගන ගන්න ‍ආසම නිසා අවුරුද්දකුත් මාස2ක් පමණ වැඩ කලා ඉතාම අඩු මුදලකට.නමුත් ජීවිතේට ගත් අත්දැකීම් රැකියාවේදී එතනින් ගත් අත්දැකීම් මට මුදලට වඩා වැඩි නිසා හිත හොදින් ඉවත්වුණා.

හතරවෙනි රැකියාවත්  ග්‍රැෆික් ඩිසයිනර් කෙනෙක් විදිය‍ට ඇඩ්වර්ටයිසින් කම්පැනි එකක.මම මේ තැන හදුන්වන්නේ දිව්‍යලෝකයක් ගානට විටෙක අධික ලෙස වැඩ වැඩි වුනත් නිදහසේ රැකියාව කිරීමට කිසිම බලපෑමක් ඇති වුනේ නෑ.පඩියටත් වඩා වැඩ කිරීම මගේ පුරුද්දක්.ඒක මගේ අප්පච්චිගෙන් ලැබුණ දෙයක්  ආසාවෙන් වැඩ කරන නිසා මම මේ ආයතනයට පුදුමාකාර විදියට ආදරේ කරනවා.මගෙන් ඉටුවිය යුතු සෑම අංශුවක්ම මේ ආයතනය වෙනුවෙන් මම කලා නොසිතූ දෙයක් නිසා මට මේ ආයතනයෙන් ඉවත් වෙන්න සිදු වෙනවා.ඒ ආයතනයෙන් මටවත් මගෙන් ආයතනයටවත් සිදු වූ දෙයකට නෙමෙයි.ආයතනයේ ප්‍රධානියා පියෙකුට වගේ සලකද්දි හැර යාම ගැන මටත් දුකක් නමුත් යන්න සිදු වෙනවා.

මේ රැකියාවෙන් මට ලැබුණ දේවල් අසීමිතයි නොදන්න බ්ලොග් අවකාශයට අහම්බෙන් සම්බන්ධ වීම වගේම රැකියාවේදී මට ලැබුණ මගේ සහෝදරිය හැරයාම හිතට දුකක්.බ්ලොග් එකෙන් ටික දවසකට මට අයින් වෙන්න සිද්ධ වෙනවා.මගේ කොම්පීතරේ කැඩිල අළුත් එකක් ගන්න විකුණුවා.හදිස්සියේම අප්පච්චී සමග ආයෝජනයකට අත දැම්ම නිසා හම්බකල සියළු සංස්කාරයම ඒ වෙනුවෙන් වියදම්  කල නිසා මේ දවස් මම ලොස්.කොම්පීතරයක් ගන්න ටික කලක් යයි.ඒ නිසා බ්ලොග් එකෙන් නොකියාම යනවාට වඩා ඔයාලට කියල යන එක යුතුකමක් නිසා කිව්වේ.

ඒ වගේම මතක් නොකරම බැරි මගේ සහෝදරිය. ජීවිතේ මට හම්බවුණ අපූරු යහළුවා අද වෙද්දි මගේම නැගණියක්  වගේ  අපි දෙන්නා ජීවිතේ ගොඩක් දේවල් බෙදාහදාගත්තා. විටෙක හිනාවුණා බඩ රිදෙනකම් පුටුවෙන් වැටිවැටි.විටෙක දුක බෙදාගත්තා කදුළු පෙරිපෙරි.විටෙක කෑම කෑවා දෙන්නත් එක්ක තරගෙට.විටෙක රණ්ඩු වුණා ඔෆිස් එක පුරාම දුව දුව .ජීවිතේ කාට හරි හම්බවිය යුතු යහළුවෙක් නැගනියක් සිටීනම් මේ ලෝකෙ ඒ ඇය විතරයි.ඉරිසියාවක් හිත මායිමකවත් නැති අහිංසක කම දෝරෙ ගලා යන  පුදුමාකාර සංවේදී හිතක් ඇති ඇය ඔයාල නමින් නොදන්න නමුත් දන්න සිතුවිලි දැහැන


අවසරයි නික්ම යන්නට ටික කාලෙකට 
                  මගේ ආදරණීය බ්ලොග් අවකාශයෙන්...........


Saturday, July 21, 2012

ජීවිතේ සෙල්ලමක් නෙවෙයි බොලව්......

මාතෘකාව දැක්කගමන් බය වුණාද? කවි ලියපු කිවිඳියක් මාතෘකාව දාපු විදිය දැක්කම සිංහල ජාතියට කථාකරන්න ඕනි වෙනම විදියක් තියනවා.දැනෙන්න කථාකරද්දි මේ විදියට වචන පාචිච්චි කලාම සිංහල ජාතියට හොදට දැනෙනවා.මේක මම අතින් මාතෘකාවක් අරන් ලියන පළමු පෝස්ට් එක ආදරේ සෙල්ලමකට ගත්ත ජීවිතේ ලන්සුවට තියපු කෙල්ලො කොල්ලො දැක්කම හිත රිදෙනවා.ඒකයි  මේ විදියට පෝස්ට් එකක් දාන්න හිතුවේ.මේක මගේ ‍බ්ලොග් එකනේ මට හිතුණා මම ලිව්වා.

මේ පෝස්ට් එකෙන් ආදරේ ගැන ජීවිතේ ගැන කථාකරන්න හිතුවා.ආදරෙන් පරාද වුණ අය ආදරේට වෛර කරන අය මෙතනින්ම කියවන එක නවත්තයි.බ්ලොග් ලියන ගොඩක් අය ආදරේ ගැන මතක් කරද්දිත් පැනල දුවනවානේ.අනේ මන්ද ඒ ජීවිත ඒ විදියට පෙන්නුවට ඒ හිත්වල ඇතුලාන්තයෙත් ඔය විදියටම ආදරේට වෛර කරනවද කියන එකනම් මට ප්‍රශ්නයක්.මම හිතන්නෙ නම් ආදරේට වෛර කරන කිසිම කෙනෙක් නෑ.කවුද ආදරයක් ලැබෙනවනම් එපා කියන්නෙ ආදරේ ලග තියෙද්දි ආදරෙයි කියල හිතට දැනෙද්දි හිතට ලැබෙන සැනසීම.ආදරෙත් එක්ක අපි හැමෝම බැදිල ඉන්නෙ නෑ කියන්න කාටවත් බෑ.ඒත් පුංචි සිදුවීමක් නිසා ආදරේම එපා වෙලා ජීවිතේම එපා වෙලා.ආදරණීය කවියක් දැක්කත් විරහව ගැන ලියවුන කවියක් දැක්කත් තමන්ගෙ හිත ඇතුලෙ තියන තරහ හැගීම පිටකරනවා කවිය දිහා බලලා.ඒ හිත තුල තියෙන තරහ කවි කාරයාගේ හෝ කවි කාරියගේ හිතම මරල දානවා.කවි ලියන්නෙ අත්දැකීමෙන්ම නෙවෙයි.ඒ ඒ ජීවිත වලට සම වැදිල ඒ ජීවිතයේ සිතුම් පැතුම් කොයිවගේද කියල හිතල ඒ සිතුවිලි පුංචි පද පෙලකට කැටි කරනවා.එහෙම කල කවි පදයකට හිතන්න ඔයාල කියන වචන හරිද කියලා.මම කියන්නෙ නෑ ඔයාල වැරදියි කියල ඕනිම කෙනෙකුට අදහස් පල කරන්න නිදහස ඕනි තරම් තියෙනවා.මම කියන්නෙ කවිය කවිය විදියට රසවිඳින්න කියලා.මොකද ඒ ඔයාගෙ ජීවිතයට සම්බන්ධ වෙන්න පුළුවන් කවියක් වෙන්න ඇති නමුත් ඔයාල පැරදුණ ආදරේ නෙමෙයි ඒක කවි පෙලක්.


හරියට මේ වගේ කොච්චර ආදරේට එපා කිව්වත් ආදරේට වෛරකරනවා කිව්වත් ඒ අයගෙ ඇතුලාන්තය ඉරල බැලුවොත් පෙනේවි තියෙන්නෙ ආදරේම විතරයි කියල බලාපොරොත්තු වෙන්නෙ ආදරේ විතරමයි කියල....

හරි දැන් මගේ මාතෘකාව

ජීවිතේ සෙල්ලමක් නෙවෙයි.ආදරෙත් සෙල්ලමක් නෙවෙයි.ජීවිතෙයි ආදරෙයි කියන්නෙ දෙකකුත් නෙමෙයි.මම මේ එක පාර්ශවයකට ඇඟිල්ල දික් කරනව නෙමෙයි.දෙගොල්ලන්ටම කථාකරනවා.බලන්න බැරිනම් මෙතනින්ම කියවන එක නතර කලාට කමක් නෑ නමුත් හිතේ තියෙන හැම දේම මම තව දිගට ලියාගෙන යනවා.මම ආදරේ කියන්නෙ සතුටට.පිළිගැනීම නොපිළිගැනීම ඔයා සතුයි.මම එහෙම කියන්නෙ ඇයි දන්නවද? ආදරයක් ලග තියෙද්දි ජීවිතේ හරි පිරිල වගේ දැනෙනවා.එහෙම නේද?තනිකම මැකිල ගිහින් හිස්කම නැතිවෙලා ගිහින් ජීවිතේට හරි වෙනසක් දැනෙනවා.හරියට ඉඩෝරයකට ගස් කොල මැලවිලා වතුර නැතිවෙලා ඉරිතැලුණ මහපොලොව දූවිල්ල මකාගෙන වැස්ස වැටිල ගස්කොල පීදිලා නැවුම් සුවඳත් එක්ක දැනෙන දේ වගේ.කියන්න නොතේරෙන දේ තමයි ආදරය...උපමාවක් දෙන්න බැරි දේ තමයි ආදරය...හිතන්න ඔයා ආදරේ කරන කෙනා ඔයා නිසා සතුටින් ඉන්නව දකිද්දි ඔයාට දැනෙන දේ.තව තවත් සතුටින් තියන්න ආසයි නේ ඒකෙන් ඔයාගෙ හිතත් සතුටින් නේ. ඔයා සතුටු වෙන්නෙ එයා සතුටු කරල නේ? ඔයාගෙ ආදරේ සතුටින් ඉන්නව දැනෙද්දි තවත් සතුටු කරන්න හිතෙනව නේ.ළගට අරන් තුරුල් කරන් ලගින් තියාගන්න හිතෙනව නේආදරේ ඉහවහ ගියාම ආදරෙන් සිපගන්න හිතෙනව නේද?ඒකයි ආදරේ කියන්නෙ ජීවිතේ සතුට... සතුටයි ආදරේ කියන්නෙ....නැත්තම් වෙන මොකක්ද?


මහ ලොකු කෙල්ලෙක් නෙමෙයි මමත්. නමුත් මට කියන්න ඕනි දේ කියන්න පුළුවන් මට.කෙනෙකුට දෙයක් තේරුම් කරන්න පුළුවන් මට.බලන්නකෝ ඉතුරු ටිකත්.ජීවිතේ හරි ලස්සනයි යාළුවනේ හිතාගන්න බැරි තරම් ලස්සනයි.ඒක අපි අපායක් කර ගත්තට කවුරුවත් පලි නෑ අන්න ඒක මතක තියාගන්න.

ඔයා ආදරේ කරපු කෙනා යන්න ගියාද?
  ආයෙ කවදාවත් ඔයාගෙ ජීවිතේට නොයෙන්නම?
   එයා ගැන මතකය අමතක කරන්න බැරිද? 
     එච්චරටම ඔයා එයාට ආදරෙයිද? 
      ඔයා ඔය තරම් එයාට ආදරේ කලානම් එයා යන්න යාවිද?.........

ඔන්න ඔතනයි ප්‍රශ්නෙ තියෙන්නෙ යාළුවනේ...ඔයා ආදරේ කලේ වැස්සියෙකුටවත් වස්සෙකුටවත් නෙමෙයිනේ...ආදරේ ඕනවටත් වඩා වැඩිය ඕන වන මනුස්ස පරාණයකටනෙ නේද?එහෙනම් එයා ඔයාව දාල ගියේ ඔයා ආදරේ කරන්න දන්නෙ නැති නිසා...ඔයත් එක්ක ඉන්න බැරි නිසා ඒකයි දාල යන්න ඇත්තේ.ආදරෙන් පැරදුණ ඔයා කියනවනම් මම ගොඩක් ආදරේ කරපු කෙනා මාව දාල ගියා කියල මම ඒ සිහා දකින විදි 2ක් තියෙනවා.

1. ඔයා එක්ක ආදරේ කරන්න බැරිකම (ආදරේ කරන්න ඔයා දන්නෙ නැති කම)
2.දාල ගියපු කෙනාගේ කැතකම (මම මෙතන කැතකම කිව්වේ කැත හදවතක් තියන කෙනෙක් කියලා)

කැත හිතක් නැත්නම් ඔයා වගේ අහිංසකයෙක් අහිංසකියක් දාල යයිද?මතක තියාගන්න දාල යනවනම් කවදා හෝ එයා දාල යනවමයි.ඒක අදද හෙටද නෙමෙයි වැදගත්. යන්න ඉන්න කෙනා කවදාකම හෝ යනවා.හිතන්න ඔබ විවාහය කියන බැඳීමටත් කොටුකරල  දාල ගියානම් ඔබ මීටත් වඩා අසරණවෙයි නේද?දෙමාපියන්ට මිතුරන්ට සමාජයට ඔබ මුහුණ දෙන්නෙ කොහොමද?යන්න දෙන්න ජීවිතයක හදවතක වටිනාකමක් දන්නෙ නැති කිළුටු හදවතට යන්න දෙන්න.තනිවුණාද? පාළුයිද? ආදරෙයිද? කමක් නෑ හිමින් අමතක කරන්න. එයා ඔයිටත් වඩා ඔයාව අසරණ කරන්න ඉඩ තිබ්බා.හිත හැදෙනකම් අඬන්න.වේදනාව පිට කරන්න.යන කෙනාට යන්න දෙන්න. බලෙන් ලංකරගන්න එපා ඔයාගෙ ජීවිතේ විනාසම කරල දාවි..එයාට නිදහසේ යන්න දෙන්න.මේ ජීවිතය ඔබේ.ඒක විනාස කරන්න කාටවත් දෙන්න එපා.

ආදරෙන් පැරදුණා කියල ජීවිතෙන් පරදින්න එපා.මේ ජීවිතේ ඔයාගෙ.ලස්සනට ජීවත් වෙන්න පිස්සෙක් පිස්සියක් වෙන්න එපා.හැඟීම් පාලනය කර ගන්න විවාහ වෙන්න කලින් ඔයාව දාල ගිය එක ගැන සතුටු වෙන්න.යන අයට යන්න දෙන්න නමුත් එක දෙයක් අනේ ගිය කෙනා වෙනුවෙන් ගහක් ගලක් ගානෙ කිය කිය මඩ ගහන්න එපා.සමාජයට ඔයා හොදයි එයා හොද නෑ කියල පෙන්නන්න යන්න එපා.ඒක ගොඩක් අය අතින් වෙන වැරැද්දක්.දන්නවද ඔයා එහෙම කලොත් දාල ගියපු එයාගෙ කැත හිතට වඩා ඔයාගෙ කැත හිත ඉදිරියට එයි.එයාගෙ කැත හිතට වඩා ඔයාගෙ කැත හිත උඩින් තියන්න එපා එහෙම කරලා.වේදනාව ඉවසන්න බෑ කියලා තැන තැන වැරදි කියව කියව යන්න එපා.මොකද ඒකෙන් අපිට වෙන ලාභයක් නැති නිසා.හරියට අපි උඩ බලන් කෙල ගැහුව වගේ වැඩක්.මොකද පණ දෙන්න ආදරේ කරපු කෙනෙකුට දාල ගියහම ඔහොම කරන්න පුළුවන්ද?අපිට  කාටවත් මඩ ගහන්න අයිතියක් නෑ.ඔබ එහෙම කෙනෙක් වුණොත් ඔයාගෙ අහිංසක හදවතටත් වැටේවි නමක් පහත්කම කියලා. අන්තිමට වැරදි කරපු අයට නෙමෙයි අපිටයි සමාජය වැරදි කියන්නේ.
මේ ජීවිතය ඔයාගෙ මේ හදවත ඔයාගෙ ජිවිතේ වැරදුණානම් හදාගමු තනිවුණානම් තනිකමෙන් මිදෙමු.වැරදි හදාගෙන ආයෙත් ආදරේ කරමු.ජීවිතේ එකම සහ අවසාන ආදරේ ඒකනම් එයාගෙ සතුට වෙනුවෙන් අපි නිහඬ වෙමු.ආදරේ කියන්නෙ ලබා ගැනීමම නෙවෙයිනේ.

හරි දැන් මම මෙච්චර වෙලා කිව්වේ ඔයාව දාල ගියේ  එයාගෙ කැතකම නිසා කියලනේ.දැන් බලන්නකෝ ඔයත් එක්ක ආදරේ කරන්න බැරිකමට දාල ගියානම් ඒ ඇයි කියලා.අපි ඕන කෙනෙක් ආදරේ හරි පරිස්සම් කරනවා.විටෙක ඒ ආදරේ වැඩි නිසා.ඒක කොහෙත්ම වැරදි නෑ.නමුත් ඔබේ ආදරේ වැඩිකම එයාට හිරිහැරයක් නම්.හරියට ගිරවෙක් කූඩු කලා වගේනම්.මම නැතුව කොහෙවත් යන්න එපා.කොල්ලො එක්ක කථා එපා.කොල්ලන්ට නම්බර් එක දෙන්න එපා.මිස් කෝල් ආවොත් මට කියන්න.මේ ඇඳුම් අදින්න එපා.මේ ප්‍රශ්නනම් වැඩිපුරම තියෙන්නේ ගැහැණු ළමයින්ට පෙම්වතාගෙන්.වැරදියි කියන්නෙ නෑ දෙයියනේ ඔයා හරි වෙන්න ඇති යම් දෙයක් දිහා ඔය දකින හරි වැරැද්ද එයාට පෙන්නල දෙන්න.නීතියක් දාන්න එපා කියල දෙන්න.කරදරයක් වෙන විදියට නෙමෙයි නිදහසට බාධාවක් වන විදියටත් නෙවෙයි. පෙම්වතියගෙන් පෙම්වතාට නීති වැටෙනවා ගොඩක් අඩුයි.නීති දාල හිරකරන් තියාගන්න පුළුවන්ද?එහෙම හිරකරන් මේ මගේ පෙම්වතා මේ මගේ පෙම්වතී කියල ලෝකෙට පෙන්නන්න පුළුවන්ද?
ජීවත් වීමටත් නීති දාල නිදහස බින්දුවටම අහුරල හරියට කූඩු කරල වගේ තියාගන්න පුළුවන්ද? එහෙම කූඩු වෙලා ජීවත් වෙන අය කොයි තරම් නම් ඉන්නවද? එයා ඉදියි ඔයා ලඟ හැබැයි සතුටින් නෙමෙයි.ආදරෙන් නෙමෙයි අසරණකමට. ඉවසන් ඉදල ඉදල එපා වුන දවසට යන්න යයි. කවුද හිරවෙලා ඉන්න කැමති.නීති දාන්න එපා හරි වැරැද්ද කියල දෙන්න ආදරේ වෙනුවෙන් ඔයත් ඉවසන්න එයාගෙ සතුට වෙනුවෙන් ඔයාගෙ ජීවිතේ කැප කරන්න.ආදරේ කරන්න.ආදරේ කියන්නෙ සතුට.මානුෂික වෙන්න.වරදින එකක් නෑ ඔබට ජීවිතය.සින්දුවක් අහන්න දෙන්න කවියක් ලියන්න දෙන්න ඒක විරහව ගැනද ආදරේ ගැනද නෙමෙයි වැදගත් එයා ඒ දේ වෙනුවෙන් ලබන තෘප්තියයි වැදගත්.ලබන සතුටයි වැදගත්.එයාගෙ සතුට වෙනුවෙන් නිහඬවෙන්න.කාගෙවත් ජීවිත වලට බලපෑම් කරන්න අපිට අයිතියක් නෑ.

ජීවිතේ හරි ලස්සනයි.මේ ජීවිතය එක්ක සෙල්ලම් කරන්න එපා...මේ ජීවිතය මගේ....මේ ජීවිතය ඔබේ. 



පියඹා යමු ආදරේ සොයාන නිදහසේ......
                        හමුවෙනතුරු දිනක සැබෑ ආදරේ.....